Kort nadat het werk in dit grote staalcomplex was stilgevallen, verschenen de eerste foto’s uit de fabriek. In het vroege voorjaar van 2013 gingen ook wij er kijken. Binnen ontdekte ik dat mijn statief nog in de auto lag. Niet handig in een donkere staalfabriek.
Met wat kunst- en vliegwerk lukte het toch om foto’s te maken. Niet iedere opname is technisch even goed. Ik laat ze hier wel zien, omdat ze een vroege fase van de leegstand bewaren.
Bij het herbezoek in 2015 waren bijgebouwen en losse materialen verdwenen. De ontmanteling werd steeds duidelijker. Achter zo’n fotogeniek complex zit ook een ander verhaal: het werk dat verdween en de mensen en de streek die daarvan afhankelijk waren.
Op de foto’s staan zware machines, leidingwerk en grote hallen waarin de sporen van de ontmanteling al zichtbaar zijn. Kleine details geven de schaal pas goed aan. Een bedieningspaneel dat in een overzicht bijna wegvalt, blijkt van dichtbij een heel onderwerp op zichzelf. De beperkingen van dit eerste bezoek horen bij de reeks. Het latere bezoek laat ook zien waarom teruggaan de moeite waard kon zijn.
Reacties