Diep verscholen in het bos stond dit verlaten kasteel. Rond de millenniumwisseling was het getroffen door een verwoestende brand. Daarna kregen weer en wind vrij spel.
Tijdens mijn bezoek stonden vooral de buitenmuren en enkele dragende binnenmuren nog overeind. Balken, bogen en metselwerk hingen op sommige plaatsen bijna van ellende aan elkaar.
De bouwkundige staat deed me denken aan Château Noisy. Juist dat vergevorderde verval gaf het gebouw een bijzonder uiterlijk, maar het maakte ook duidelijk hoe weinig er nog van over was.
De hoge ramen en de overgebleven schouw laten nog zien dat dit ooit grote, afgewerkte vertrekken waren. Nu valt het daglicht binnen waar vroeger een dak en vloeren de ruimte afsloten. Daarmee verandert ook wat een overzichtsfoto laat zien: niet meer de indeling van een kamer, maar de delen van een gebouw die nog overeind staan. Het verval hoeft hier niet te worden aangedikt.
Reacties