Een groot stadion bouwen voor een profclub die er uiteindelijk niet komt: Heerlen kreeg het voor elkaar. Stadion Kaldeborn is het overblijfsel van een periode waarin de stad een veel grotere rol in het Limburgse profvoetbal voor zich zag.
In de jaren vijftig ontstonden plannen voor een multifunctioneel sportcomplex. Voor het stadionontwerp werd de Heerlense architect Laurens Bisscheroux ingeschakeld. Het complex werd in 1962 opgeleverd. De oorspronkelijke ambities gingen uit van ruimte voor ongeveer 25.000 toeschouwers.
Het voetbal was eerder vertrokken
De plannen voor een eigen Heerlense profclub liepen anders. Sportclub Rapid ’54 had geen geschikt terrein en fuseerde al snel met het Kerkraadse Juliana tot Rapid JC. Tegen de tijd dat het stadion klaar was, zag de voetbalkaart van de streek er dus al anders uit.
Dat maakt Kaldeborn niet tot een stadion waar nooit iets gebeurde. Amateurvoetbal en andere sporten kregen er een plek, en het complex werd ook voor bijzondere wedstrijden gebruikt. De tegenstelling zit vooral tussen de grote verwachtingen bij de aanleg en de rol die het stadion daarna werkelijk kreeg.
Bij het fotograferen van een lege sportaccommodatie ontbreekt precies datgene waarvoor het bouwwerk ontworpen is: een menigte. De verhouding tussen speelveld, tribunes en toegangen wordt daardoor anders. Een ruimte die voor duizenden mensen bedoeld was, kan zonder die mensen vooral heel groot en stil overkomen.
Die leegte staat centraal in deze reeks. De foto’s tonen de toestand tijdens mijn bezoek. Ze betekenen niet dat het hele sportcomplex Kaldeborn op ieder later moment ongebruikt was. De gemeente noemt er ook andere sportvoorzieningen; het stadion en het grotere sportgebied zijn niet hetzelfde.
Voor mij blijft Kaldeborn vooral een gebouwde ambitie. Je kunt aan de schaal nog zien wat men ermee van plan was, ook wanneer de werkelijkheid een andere richting koos.
Reacties