Het voormalige jezuïetenklooster in Valkenburg is een gebouw waar je niet zomaar even naar binnen ging. Verschillende fotografen probeerden via de bewoner toegang te krijgen, maar toestemming werd vrijwel nooit gegeven. De eigenaar wilde geen bezoekers in het complex en de toestand van het gebouw speelde daarbij een belangrijke rol.
Voordat het complex opnieuw werd afgesloten, mochten fotografe Anita van Rennes en ik er eenmalig fotograferen. Die toestemming gold voor ons bezoek. Ze was geen algemene openstelling en ook geen uitnodiging om het daarna zelf eens te proberen.
Een groot college buiten Duitsland
Op 1 mei 1893 werd de eerste steen gelegd voor het Ignatiuscollege. Architect Hürth maakte het ontwerp en aannemer Hubert Habets voerde het uit. Voor het enorme complex werden miljoenen bakstenen gebruikt, die bij het bouwterrein werden gebakken.
De Duitse jezuïeten waren door de Kulturkampf uitgeweken. In Limburg ontstonden in die periode verschillende kloosters en opleidingshuizen voor gemeenschappen die in Duitsland niet konden blijven. Het Valkenburgse college was bedoeld voor de opleiding van de orde en kreeg onder meer een omvangrijke bibliotheek.
Het gebouw was dus veel meer dan een verblijf voor een paar paters. Achter de lange gevel lagen onderwijsruimten, woonvertrekken en voorzieningen voor een grote gemeenschap. Dat helpt om de schaal van de gangen en vertrekken te begrijpen.
Andere gebruikers, andere sporen
Tijdens de bezetting werden de jezuïeten verdreven en kreeg de SS het gebouw in gebruik als onderwijsinstituut. De oorlogsgeschiedenis van het complex vraagt om zorgvuldigheid: over onderdelen daarvan doen ook verhalen de ronde die niet allemaal even goed te onderbouwen zijn. Een foto van een gang bewijst geen verhaal over wat er in die gang gebeurd zou zijn.
Na de oorlog volgden andere gebruikers en functies. De Franciscanessen van Sint-Jozef vestigden er een klooster met een verzorgingshuis. Later kwam het complex in handen van de beweging voor transcendente meditatie. De grote brand in 2001 beschadigde een deel van het dak ernstig en veranderde de toestand van het gebouw opnieuw.
Ten tijde van mijn reportage waren plannen voor een hotel gepresenteerd. Tijdens een open dag werd een beperkt deel toegankelijk gemaakt. De toestemming voor onze verdere reportage was een uitzondering. De eigenaar benadrukte dat hij geen andere fotografen wilde toelaten.
Dat onderscheid hoort bij de foto’s. Het gebouw oogt verlaten, maar was daarom nog niet zonder eigenaar, zonder bewoner of zonder regels. Op deze plek was toestemming de reden dat we er konden werken.
Langs deze weg bedank ik de eigenaar en de bewoner nogmaals voor die gelegenheid. De reeks legt een fase vast die je niet kunt overdoen zodra een complex verbouwd wordt. De beschadigingen en de verschillende gebruiksperioden zijn onderdeel van het gebouw zoals wij het aantroffen.
Mijn eigen foto’s uit deze reportage zijn beschikbaar onder CC BY 4.0. Dat betekent dat je ze met de vereiste naamsvermelding en overige voorwaarden kunt hergebruiken. Het recht om een foto te gebruiken geeft vanzelfsprekend geen toegang tot het gefotografeerde gebouw.
Mooie foto’s gemaakt, goede fotograaf geweest! Mijn complimenten!
[quote name=”Erwin Meijers”]Mooie foto’s gemaakt, goede fotograaf geweest! Mijn complimenten![/quote]
Dank voor het compliment!
hoiii,
is het pand nu leeg en woont deze meneer er nog?
volgens mij wel, Walter heet hij
Mooi werk dat voorop gesteld,alleen jammer dat de urbexers hier in de woonwijk en vooral de seringenstraat parkeren waar al niet te veel parkeergelegenheid is.
Afgelopen zaterdag 5 februari kregen we, met enkele leden van de Almeerse Fotoclub, een laatste (?) kans om het klooster te bezoeken. Er bleek vrij veel animo door URBEXERS uit het hele land. Uit de bovenstaande prachtige reportage blijkt dat er toch enkele afdelingen voor ons afgesloten waren. Toch een hele bijzondere ervaring!
[quote name=”Vink”]Mooi werk dat voorop gesteld,alleen jammer dat de urbexers hier in de woonwijk en vooral de seringenstraat parkeren waar al niet te veel parkeergelegenheid is.[/quote]
Buiten dat de Seringenstraat een openbare weg is waar iedereen mag parkeren, heb ik er destijds niet geparkeerd.
Prachtige foto’s maar precies wanneer (maand? jaar?) zijn deze foto’s gemaakt?
Leden van filmclub Videoom, altijd op zoek naar een onderwerp, zijn getroffen door d rijke en bewogen geschiedenis van het klooster. We zouden graag toestemming willen hebben om zowel de tekst als de foto’s te mogen gebruiken om een documentaire te maken. Het is puur non commercieel hobbyisme en indien de film over voldoende kwaliteiten beschikt, zal hij op L1 vertoond worden onder de noemer: LOVA laat zien.
Uiteraard zal uw bijdrage aan tekst en foto’s vermeld worden.
Namens Videoom
Met een vriendelijke groet
Harry Baggen
Ben verleden jaar nog geweest betaald
Is deze locatie nog te bezoeken
gr Cees
Mooie fotoserie.
Wij waren er in maart 2013 met een rondje vanuit kelder tot op het dak,
Als ik in de buurt ben ga ik nogmaals even binnen kijken.
Hoezo nog te bezoeken tegen betaling? Dit pand staat braak.
Ik zou daar graag ook willen fotograferen. Hoe duur is dat en aan wie moet ik betalen?