Salve Mater was een voormalig psychiatrisch ziekenhuis met verschillende gebouwen. Een deel werd tijdens mijn bezoek al gerenoveerd, terwijl andere delen nog leegstonden. De foto’s horen bij die overgang, niet bij de huidige bestemming van het complex.
De instelling werd oorspronkelijk door een religieuze gemeenschap beheerd en maakte later deel uit van een universitair ziekenhuis. In de verlaten ruimten was de zorgfunctie nog duidelijk herkenbaar.
Wat me vooral opviel, was de slordige ontruiming. Er lagen nog patiëntgegevens en andere materialen die niet in een onbeheerd gebouw thuishoren. Gegevens die op mijn foto’s leesbaar waren, heb ik onleesbaar gemaakt. Een oud dossier is geen decorstuk, ook niet wanneer de instelling vertrokken is.
Een achtergebleven bed of onderzoekstafel valt meteen op. De hoge ramen en de patronen van hun schaduwen vertellen daarnaast iets over de ruimten zelf. Niet ieder vertrek ziet eruit als een behandelkamer. Dat verschil hoort bij een complex waar zorg, wonen en organisatie naast elkaar plaatsvonden. Losse voorwerpen leveren geen betrouwbare reconstructie van een behandeling op; daarvoor zijn deze foto’s ook niet bedoeld.
Reacties