Net als zoveel andere huizen in België stond Manoir DP al jaren leeg. Verlaten woonhuizen zijn niet mijn favoriete onderwerp. Ik bleef daarom eerst buiten wachten.
Toen mijn maatje wel erg lang wegbleef, besloot ik toch even te kijken.
Het bezoek maakte voor mij opnieuw duidelijk hoe dun de grens tussen urbex en voyeurisme kan zijn. Al die achtergelaten persoonlijke spullen konden me steeds minder bekoren. Toen ik de foto’s twee jaar later bewerkte, wist ik meteen weer waarom.
Een bad, een wastafel en een paar fauteuils zijn heel gewone voorwerpen. In een leeg huis krijgen ze al snel een betekenis die de fotograaf eraan toevoegt. Voor mij is juist dat de grens: vastleggen wat er staat kan, maar daarmee weet je nog niets over de mensen die het gebruikten. Deze kleine reeks blijft daarom bij de kamers en de toestand van het huis.
Reacties