Bij het Duitse Doveren ligt een klein bos dat in het voorjaar veel meer aandacht krijgt dan je op basis van zijn omvang zou verwachten. Tussen de beuken verschijnt dan een blauw bloementapijt. Het Wald der blauen Blumen dankt zijn naam aan de wilde hyacint, in het Duits het Atlantische Hasenglöckchen.
De soort heet Hyacinthoides non-scripta. De bloei valt doorgaans in april en mei, maar het precieze moment hangt van het voorjaar af. Een datum van een eerder bezoek is dus geen garantie voor hetzelfde beeld in een volgend jaar.
Het contrast tussen de rechte stammen en de lage bloemen maakt het bos interessant om te fotograferen. De ene laag geeft ritme, de andere kleur. Daarbij kan een foto van een vrij klein stuk bos al de indruk van een veel groter bloementapijt geven. Er hoeft niet altijd zoveel mogelijk landschap in beeld.
De bloemen blijven naast het pad
De belangstelling heeft ook een keerzijde. Veel bezoekers in een klein gebied betekenen al snel betreding van de groeiplaatsen. Kreis Heinsberg heeft daarom extra aandacht gevraagd voor het beschermen van de planten en het volgen van de gemarkeerde paden.
Voor een foto hoef je niet tussen de bloemen te gaan liggen. Een ander standpunt vanaf het pad of een andere brandpuntsafstand kan genoeg zijn. De platgetrapte plek die voor één opname wordt gemaakt, is daarna wel het probleem van het bos.
Uit een fotoreeks kun je niet vaststellen of iedere plant in een populatie botanisch tot dezelfde vorm behoort. Daarvoor is de naam op een reportage niet voldoende.
Deze reeks laat vooral zien waarom het bos tijdens de bloei zo geliefd is. Wie zelf gaat kijken, doet er goed aan de actuele aanwijzingen ter plekke te volgen. Het blauwe tapijt is het onderwerp van de foto; het is geen kleed waar je je statief midden op hoeft neer te zetten.
Reacties