Een urbexlocatie is voor mij geen adres dat je op een lijst afvinkt. Het zoeken, begrijpen wat een gebouw was en nagaan of je er mag fotograferen horen bij hetzelfde proces. Een naam op internet is daarbij hooguit een begin.

Kaart van Europa met blauwe, gele en zwarte markeringen uit het oorspronkelijke urbexoverzicht.

Een bijnaam is geen bewijs

Veel gebouwen krijgen een schuilnaam. Dat beschermt de locatie enigszins, maar maakt onderzoek ook verwarrend. Hetzelfde gebouw kan op verschillende websites anders heten. Andersom kan dezelfde bijnaam bij verschillende gebouwen horen.

Vergelijk daarom de foto’s en de bouwkundige kenmerken voordat je geschiedenis overneemt. De raamindeling, de constructie en de vaste onderdelen van een interieur geven meer houvast dan een verplaatsbare stoel. Een overeenkomst helpt om bronnen te beoordelen; zij bewijst nog niet ieder genoemd jaartal of verhaal.

Let ook op de datum van een reportage. Een oude foto kan een gebouw laten zien dat inmiddels gesloopt of herbestemd is. Een tekst met ‘nog steeds toegankelijk’ kan al jaren niet zijn bijgewerkt. Het internet bewaart zulke mededelingen langer dan een eigenaar zijn deuren openhoudt.

Onderzoek zonder privégegevens te gebruiken

Historische archieven, erfgoedinstellingen en informatie van de eigenaar zijn bruikbare bronnen voor de geschiedenis. Gegevens uit achtergebleven dossiers en brieven zijn dat niet zomaar. Ik gebruik geen leesbare patiëntgegevens of privépost om een verborgen locatie openbaar te maken.

Een commerciële coördinatenlijst is evenmin een toegangsbewijs. De verkoper van een adres is meestal niet degene die toestemming voor het terrein kan geven. Of een andere fotograaf ooit binnen was, zegt weinig over jouw bezoek.

Waar ik de grens trek

De oorspronkelijke coördinatenlijst staat hieronder als onderdeel van het oude verslag. Ik breid de fotoreportages niet uit met aanwijzingen voor ingangen of onnodige herkenningsdetails. Bij opnieuw bewoonde huizen hoort extra terughoudendheid.

De foto’s blijven een verslag van het gebouw en het bezoek. Ze zijn geen uitnodiging om een afgesloten terrein op te gaan. De basis staat bij Alles over urbex en de juridische kant bij Urbex en wetgeving.

Wel kijken, met toestemming

Er zijn ook plekken waar industrieel erfgoed juist toegankelijk wordt gemaakt. Denk aan een museum, een open monumentendag, een rondleiding of een fotografiebezoek dat met de eigenaar is afgesproken. Je hoeft geen opengebroken hek op de foto te hebben om een interessante reeks te maken.

Bekijk bij zo’n bezoek altijd de actuele mogelijkheden en voorwaarden. Die kunnen per gebouw en activiteit verschillen. Een formeel toegankelijke locatie kan fotografisch minstens zo interessant zijn als een plek met een spannende bijnaam.

De oorspronkelijke locaties en coördinaten

Deze vermeldingen komen uit mijn eerdere artikel. De coördinaten blijven hier staan als historische verwijzing. Een deel van de locaties is later veranderd, gesloopt of herbestemd. De lijst is niet gecontroleerd als actuele bezoekersinformatie en zegt niets over toestemming, veiligheid of openstelling.

  • Gare de Montzen — 50.720665, 5.957739.
  • Kent School — 51.208692, 6.307740.
  • Salve Mater — 50.855125, 4.777106.
  • Landschaftspark Duisburg — 51.480599, 6.783693.
  • Beelitz-Heilstätten — vermeld in het oorspronkelijke artikel zonder coördinaten.
  • Voormalige gevangenis in Berlin-Köpenick — vermeld in het oorspronkelijke artikel zonder coördinaten.
  • Camp Hitfeld — 50.734792, 6.134984.
  • Lost Tanks — 50.759949, 6.188821.

Controleer voor een werkelijk bezoek de huidige situatie bij een bevoegde eigenaar of beheerder. Een oude pin op een kaart verleent geen toegang.