Half afgebrand, deels ingestort en al eindeloos gefotografeerd. Bovendien waren er genoeg spullen in scène gezet. Redenen genoeg om Agnus Dei voorlopig over te slaan.
Mijn belangstelling voor religieuze gebouwen won het uiteindelijk toch. De glas-in-loodramen en het bijzondere licht maakten me nieuwsgierig.
Eenmaal binnen bleek meteen hoe bekend deze locatie was geworden: we waren bepaald niet alleen. Met een zwaar Duits accent noemde iemand het zelfs ‘a nice lost place’. Zo verloren voelde het voor mij niet meer. Ik had het er snel gezien en was ook snel weer weg.
De ramen verklaren wel waarom ik toch ben gaan kijken. Het gekleurde glas, de hoge ruimte en de beschadigde wanden leveren een sterk verschil op. De slaapkamers vertellen daarnaast dat het complex meer was dan een kapel. Toch veranderde die combinatie mijn indruk van het bezoek niet. Een mooie foto maakt een volgelopen en geënsceneerde locatie voor mij niet ineens interessanter.
Reacties