Aan de vele foto’s op internet was te zien dat Maison Pierre al een bekende urbexlocatie was. Het kleine Belgische huisje lag verscholen tussen struiken, die het gebouw langzaam overnamen.
Het leek alsof niemand zich er nog om bekommerde. Of er geen eigenaar meer was, wist ik niet; van onderhoud was in ieder geval al lang geen sprake.
Aan de achterkant bestond een deel van het dak uit polycarbonaatplaten. Die waren gebroken en ingezakt, mogelijk door de zware sneeuwval in de winters van 2011 en 2012. Wind en regen kregen daardoor vrij spel.
Via de open ramen en deuren kwamen ook dieren binnen. De vulling van kussens en banken bleek prima nestmateriaal. Zo verdween het huis stukje bij beetje in zijn omgeving.
De pop en de religieuze voorwerpen horen bij het beeld dat ik aantrof, maar vertellen op zichzelf niets zekers over de bewoners. Hetzelfde geldt voor de verdwenen en verplaatste spullen. Bij een huis dat door veel mensen is bezocht, is de oorspronkelijke inrichting niet meer te reconstrueren uit de foto’s. Het verval van muren, plafonds en meubilair is zichtbaar genoeg zonder daar een familieverhaal bij te bedenken.
Reacties